Sunday, March 14, 2010
Antichrist (2009)
Encantada com o último filme do Lars Von Trier. Para mim, ele foi isso: a força estupenda das suas cores plásticas e o segredo oculto pelo enredo arguto que denuciam e condenam as raízes de um cristianismo milenar e falacioso.
Sobre os Homens e sua obra...
Nil prodest quod non laedere possit idem.
Ov., Trist., II, v. 266
(Nada beneficia que não possa, igualmente, destruir)
Ov., Trist., II, v. 266
(Nada beneficia que não possa, igualmente, destruir)
Wednesday, February 17, 2010
devaneios da quarta-feira de cinzas
Me impressiona como as pessoas passam por situações durante a vida e não aprendem absolutamente nada quando saem delas! Me impressiona a capacidade curta de memória, conveniente, (auto)convincente, incoerente! Me impressiona a facilidade com que se julga, com que se discrimina, mas acima de tudo, com que se esquece! Esquece-se de que somos todos passíveis do erro, da injustiça, da morte! Se esquece de que a nossa moral não nos isenta de sofrer como qualquer outro e que, muita vezes, ela nem mesmo se aplica ao nosso próprio comportamento. Entendido como pio (sempre mais pio do que o dos outros) e, sendo assim (como se a vida fosse de fato minimamente justa), menos merecedor do castigo das doenças, da velhice e da tão óbvia finitude. Queria que as pessoas pudessem pensar, soubessem pensar. É triste e solitário o meu desânimo com a humanidade. Com meus amigos. Com meus inimigos. Mas algo em mim (que não posso explicar, apenas sentir) ainda crê que, embora as situações nos envolvam e ceguem, a luz necessária para o entendimento e para a resignação jaz única e exclusivamente na possível compaixão pelo outro.
Wednesday, November 25, 2009
somewhere I have never travelled, gladly beyond
somewhere I have never travelled, gladly beyond
any experience, your eyes have their silence:
in your most frail gesture are things which enclose me,
or which I cannot touch because they are too near
your slightest look easily will unclose me
though I have closed myself as fingers,
you open always petal by petal myself as Spring opens
(touching skilfully, mysteriously) her first rose
or if your wish be to close me, I and
my life will shut very beautifully, suddenly,
as when the heart of this flower imagines
the snow carefully everywhere descending;
nothing which we are to perceive in this world equals
the power of your intense fragility: whose texture
compels me with the color of its countries,
rendering death and forever with each breathing
(I do not know what it is about you that closes
and opens; only something in me understands
the voice of your eyes is deeper than all roses)
nobody, not even the rain, has such small hands
E. E. Cummings
Friday, January 02, 2009
Wednesday, August 27, 2008
É o Que Me Interessa - Lenine
Daqui desse momento
Do meu olhar pra fora
O mundo é só miragem
A sombra do futuro
A sobra do passado
Assombram a paisagem
Quem vai virar o jogo e transformar a perda
Em nossa recompensa
Quando eu olhar pro lado
Eu quero estar cercado só de quem me interessa
Às vezes é um instante
A tarde faz silêncio
O vento sopra a meu favor
Às vezes eu pressinto e é como uma saudade
De um tempo que ainda não passou
Por trás do seu sossego, atraso o meu relógio
Acalmo a minha pressa
Me dá sua palavra
Sussurre em meu ouvido
Só o que me interessa
A lógica do vento
O caos do pensamento
A paz na solidão
A órbita do tempo
A pausa do retrato
A voz da intuição
A curva do universo
A fórmula do acaso
O alcance da promessa
O salto do desejo
O agora e o infinito
Só o que me interessa
Do meu olhar pra fora
O mundo é só miragem
A sombra do futuro
A sobra do passado
Assombram a paisagem
Quem vai virar o jogo e transformar a perda
Em nossa recompensa
Quando eu olhar pro lado
Eu quero estar cercado só de quem me interessa
Às vezes é um instante
A tarde faz silêncio
O vento sopra a meu favor
Às vezes eu pressinto e é como uma saudade
De um tempo que ainda não passou
Por trás do seu sossego, atraso o meu relógio
Acalmo a minha pressa
Me dá sua palavra
Sussurre em meu ouvido
Só o que me interessa
A lógica do vento
O caos do pensamento
A paz na solidão
A órbita do tempo
A pausa do retrato
A voz da intuição
A curva do universo
A fórmula do acaso
O alcance da promessa
O salto do desejo
O agora e o infinito
Só o que me interessa
Monday, March 31, 2008
Tolerância zero...
O que fazer às pessoas que te irritam absolutamente?! Dá-lhes Catulo...
pedicabo ego uos et irrumabo
Aureli pathice et cinaede Furi
qui me ex uersiculis meis putastis
quod sunt molliculi parum pudicum
nam castum esse decet pium poetam
ipsum uersiculos nihil necesse est
qui tum denique habent salem ac leporem
si sunt molliculi ac parum pudici
et quod pruriat incitare possunt
non dico pueris sed his pilosis
qui duros nequeunt mouere lumbos
uos quod milia multa basiorum
legistis male me marem putatis
pedicabo ego uos et irrumabo
(Carmen XVI)
pedicabo ego uos et irrumabo
Aureli pathice et cinaede Furi
qui me ex uersiculis meis putastis
quod sunt molliculi parum pudicum
nam castum esse decet pium poetam
ipsum uersiculos nihil necesse est
qui tum denique habent salem ac leporem
si sunt molliculi ac parum pudici
et quod pruriat incitare possunt
non dico pueris sed his pilosis
qui duros nequeunt mouere lumbos
uos quod milia multa basiorum
legistis male me marem putatis
pedicabo ego uos et irrumabo
(Carmen XVI)
Saturday, March 29, 2008
"A melhor maneira de fugir é ficar parado. Lição que o burriqueiro Zero Madzero aprendera com a imbabala, a gazela dos matos densos. É a fuga da presa que engrandece o caçador. O ficar imóvel é o mais astuto modo de enfrentar o predador: deixar de ter dimensão, converter-se em areia no deserto. Desaparecer para fazer o outro se extinguir.
A melhor maneira de mentir é ficar calado. Lição que o burriqueiro não aprendera com ninguém. O silêncio não é ausência da fala, é o dizer-se tudo sem nenhuma palavra. "
Mia Couto, O outro pé da sereia
A melhor maneira de mentir é ficar calado. Lição que o burriqueiro não aprendera com ninguém. O silêncio não é ausência da fala, é o dizer-se tudo sem nenhuma palavra. "
Mia Couto, O outro pé da sereia
Wednesday, February 27, 2008
Sunday, February 24, 2008
Ultimamente estou num dos Petits poèmes... Se a idéia de dialogar com alguém de tão longe, de tanto tempo depois tivesse, por ventura, ocorrido a Baudelaire... fatalmente o orgulho o teria dissuadido do imenso prosaísmo!
"Un port est un séjour charmant pour une âme fatiguée des luttes de la vie. L'ampleur du ciel, l'architecture mobile des nuages, les colorations changeantes de la mer, le scintillement des phares, sont un prisme merveilleusement propre à amuser les yeux sans jamais les lasser. Les formes élancées des navires, au gréement compliqué, auxquels la houle imprime des oscillations harmonieuses, servent à entretenir dans l'âme le goût du rythme et de la beauté. Et puis, surtout, il y a une sorte de plaisir mystérieux et aristocratique pour celui qui n'a plus ni curiosité ni ambition, à contempler, couché dans le belvédère ou accoudé sur le môle, tous ces mouvements de ceux qui partent et de ceux qui reviennent, de ceux qui ont encore la force de vouloir..."
("Le Port"- Petits poèmes en prose, Charles Baudelaire, 1862)
"Un port est un séjour charmant pour une âme fatiguée des luttes de la vie. L'ampleur du ciel, l'architecture mobile des nuages, les colorations changeantes de la mer, le scintillement des phares, sont un prisme merveilleusement propre à amuser les yeux sans jamais les lasser. Les formes élancées des navires, au gréement compliqué, auxquels la houle imprime des oscillations harmonieuses, servent à entretenir dans l'âme le goût du rythme et de la beauté. Et puis, surtout, il y a une sorte de plaisir mystérieux et aristocratique pour celui qui n'a plus ni curiosité ni ambition, à contempler, couché dans le belvédère ou accoudé sur le môle, tous ces mouvements de ceux qui partent et de ceux qui reviennent, de ceux qui ont encore la force de vouloir..."
("Le Port"- Petits poèmes en prose, Charles Baudelaire, 1862)
Friday, May 04, 2007
Sonhos, sonhos são
Eu estava em uma aula num auditório onde assistíamos a uma apresentação de um grupo de alunos daquela disciplina. O professor ao lado, também assistindo à apresentação e eu, muito concentrada no grupo, pensando em que podia melhorar a minha, que seria a próxima. O professor era alguém por quem eu sentia muita admiração. E medo ao mesmo tempo. Tinha a cara fechada (no sonho ele parecia com o Kevin Costner!), desapontado com a vida, não sei. Parecia-me sem paciência com alguma coisa. Foi quando ele, irritado com a falta de atenção e de respeito dos outros alunos que estavam no auditório (o grupo se apresentava com microfone, mas mesmo assim o barulho das conversas os estava atrapalhando), pediu a um menino que saísse, se quisesse. O menino levantou da cadeira e foi em direção ao centro do auditório, dizendo alguma coisa para o professor que não pude ouvir. Foi quando o professor sacou uma arma e apontou para o aluno. A sala como que parou de respirar. Não se pôde ouvir o que o professor dizia, mas eu conseguia escutar (e isso era absolutamente apavorante) as suas últimas frases: ele segura o menino pelo ombro e diz: "our slavature is our own slavery", aponta a arma para a própria cabeça, segura o aluno ao seu lado (na mira da bala que o atravessaria), e diz: "memore!" (Que significa "na memória" em latim). E atira. Os dois caem, mas só o professor está ferido, com a parte lateral da sua cabeça espalhada pelo chão. Mais tarde, sabemos que a bala não atravessara o seu crânio (pasme!) porque uma parte das células da cabeça do professor formou uma rede de tecido que impediu a bala de atravessá-la. Termina o sonho.
Acordei com essas duas frases, a em inglês e a em latim, na minha cabeça, mas achei que a primeira não fazia sentido... Procurei e não encontrei a palavra "slavature", que no sonho parecia significar "escravatura", i.e, o ato ou efeito de escravizar alguém (o que seria: "A nossa escravatura é a nossa própria escravidão"), mas encontrei uma outra palavra, bem parecida, que me deu uma tradução de arrepiar, melhor até do que a primeira: "Our slaver is our own slavery", que significa: "A nossa loucura (ou o nosso devaneio) é a nossa própria escravidão" (slaver: senseless and effusive talk; drivel). Lembrai!
Acordei com essas duas frases, a em inglês e a em latim, na minha cabeça, mas achei que a primeira não fazia sentido... Procurei e não encontrei a palavra "slavature", que no sonho parecia significar "escravatura", i.e, o ato ou efeito de escravizar alguém (o que seria: "A nossa escravatura é a nossa própria escravidão"), mas encontrei uma outra palavra, bem parecida, que me deu uma tradução de arrepiar, melhor até do que a primeira: "Our slaver is our own slavery", que significa: "A nossa loucura (ou o nosso devaneio) é a nossa própria escravidão" (slaver: senseless and effusive talk; drivel). Lembrai!
Thursday, December 14, 2006
And the hardest part
was letting go not taking part
was the hardest part
(...)
I could feel it go down
bittersweet I could taste in my mouth
silver lining the clouds
I wish that I could work it out
And the hardest part
was letting go not taking part
you really broke my heart
And tried to sing
but I couldn´t think of anything
And that was the hardest part
I could feel it go down
you left the sweetest taste in my mouth
You´re silver lining the clouds
I wonder what it is all about...
was letting go not taking part
was the hardest part
(...)
I could feel it go down
bittersweet I could taste in my mouth
silver lining the clouds
I wish that I could work it out
And the hardest part
was letting go not taking part
you really broke my heart
And tried to sing
but I couldn´t think of anything
And that was the hardest part
I could feel it go down
you left the sweetest taste in my mouth
You´re silver lining the clouds
I wonder what it is all about...
Monday, November 27, 2006
"Mondo Bongo", Joe Strummer and the Mescaleros
I was patrolling a Pachinko
Nude noodle model parlor in the Nefarious zone
Hanging out with insects under ducting
The C.I.A was on the phone
Well, such is life
Latino caribo, mondo bongo
The flower looks good in your hair
Latino caribo, mondo bongo
Nobody said it was fair
For the Zapatistas
I'll rob my sisters
Of all the curtain and lace
Down at the bauxite mine
You get your own uniform
Have lunchtimes off
Take a monorail to your home
Checkmate, baby
God bless us and our home
Where ever we roam
Now take us home, flaquito
Nude noodle model parlor in the Nefarious zone
Hanging out with insects under ducting
The C.I.A was on the phone
Well, such is life
Latino caribo, mondo bongo
The flower looks good in your hair
Latino caribo, mondo bongo
Nobody said it was fair
For the Zapatistas
I'll rob my sisters
Of all the curtain and lace
Down at the bauxite mine
You get your own uniform
Have lunchtimes off
Take a monorail to your home
Checkmate, baby
God bless us and our home
Where ever we roam
Now take us home, flaquito
nova pretinha
Pretinha, faço tudo! Pelo nosso amor, faço tudo. Pelo bem do nosso bem, meu bem... A saudade é minha, dor que anda arrasando com meu coração... Não duvide! Que um dia te darei o céu, o meu amor junto com um anel, pra gente se casar no cartório. Ou na igreja, se vc quiser. Se não quiser, tudo bem... meu bem!
Mas, tente compreender, morando em São Gonçalo vc sabe como é. Hoje (a tarde) a ponte engarrafou e eu fiquei a pé: fiquei a pé, tentei ligar pra vc, o orelhão da minha rua!!! Estava escangalhado... o meu cartão tava zerado! Mas você crê se quiser...
Mas, tente compreender, morando em São Gonçalo vc sabe como é. Hoje (a tarde) a ponte engarrafou e eu fiquei a pé: fiquei a pé, tentei ligar pra vc, o orelhão da minha rua!!! Estava escangalhado... o meu cartão tava zerado! Mas você crê se quiser...
Sunday, October 29, 2006
in noua fert animus
"Meu espírito me impele ao novo..." é o que diz o primeiro verso ovidiano de uma obra que tanto inspiraria aos ânimos exaltados da posteridade... Um brinde aos novos corpos, um brinde às novas formas, um brinde...
Subscribe to:
Posts (Atom)

